Top
Zwanenzang van een Gazelle – Jan Schouten
fade
55
post-template-default,single,single-post,postid-55,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.9.2,vc_responsive

Zwanenzang van een Gazelle

Al tijden sta ik hier

Zwanenzang van een Gazelle

gazelle
Ik hoor echt wel bij de buurt. Al tijden sta ik hier. Vol in beeld. Heb je mij ooit gezien, mij, zijn Gazelle?

 

Het is September. Hij woont boven, mijn lonely hero.

 

Zijn ramen staan al maanden open. De vitrage wappert bij nacht en ontij. Uitgezakte lappen. Seinvlaggen. Hoe kon ik hun teken ooit begrijpen? Heb jij hem nog gesproken, de laatste tijd?

‘Hij heeft het zelf gedaan,’ hoorde ik zeggen.’ Er kwam een touw aan te pas. Drie weken heeft hij wel gehangen. Of langer. Of korter.’

 

En ik dan, ooit zijn glanzende paradepaard, wat kan ik nog? Twaalf kilo oud ijzer, op Marktplaats gratis af te halen. Afgetrapt ben ik, even vervallen als het schrale lijf dat mij steeds trager voortbewoog, verroest staketsel. En mijn gescheurde zadel, wie wil dat nog verdragen? Zelf dan maar wegsprinten? Nog een keer een rondje maken? Kansloos! Ik sta op slot, hij heeft de sleutel, mijn held die niet meer naar beneden komt.

 

Een man komt plaatjes van me nemen. Over zijn schouder kijkt een buurvrouw met hem mee, een leuk mens, dat was wel iets voor hem geweest.
‘Het was wel erg,’ zegt zij. ‘We hebben om hem ons straatfeest af moeten gelasten.’

 

Ach ja, het jaarlijkse buurtfeest. Eindelijk eens tijd voor elkaar, een soort Kerstmis. Niks voor mij, wie zal dat bestrijden? Maar die warmte! Hoe graag was ik een keer bij mijn stuur gegrepen en er bijgesleept.

 


Fotografie: Witold de Man

Reageren? Ga naar Facebook