Top
Recensies – Jan Schouten
fade
26
page-template-default,page,page-id-26,eltd-core-1.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.9.2,vc_responsive

Recensies ‘De aanjagers’

Schouten- boekafbeelding

De aanjagers is opgenomen op de groslijst voor de Libris Literatuur Prijs 2016

NDB Biblion: “Knap en meeslepend” 

Op knappe en meeslepende wijze weet Schouten, een proces van zelfacceptatie, dat bij velen herkenning zal oproepen, te koppelen aan de aan het culturele geheugen ontschoten Operatie Black Tulip (het beleid waarmee de Nederlandse overheid na de Tweede Wereldoorlog die hier aanwezige Rijksduitsers het land probeerde uit te zetten). Ondertussen verlegt en vestigt hij met zijn hoofdpersonage de aandacht naar en op de aanjagers van de geschiedenis. Vergeet daders en slachtoffers. Wie joeg de moordenaar aan? Wie gaf hen het gevoel dat ze goed bezig waren? Een vraag die aan de lezer knaagt. Recensent: Dr. W.A. de Jong-Kumru.

 

Nederlands Dagblad: “De last van een schuldig geweten”

In De aanjagers maakt Jan Schouten op een unieke manier duidelijk dat er niet alleen daders en slachtoffers zijn, maar ook ‘aanjagers’. Mensen die niet het kwaad uitvoeren of ondergaan, maar die wel verantwoordelijk zijn voor het ontstaan en bevorderen daarvan. Hoofdpersoon is de zestigjarige Maria, een succesvolle advocate uit Zaltbommel, die tante IJs wordt genoemd vanwege haar gereserveerde houding en haar ijzerenheinige betogen. Ze draagt een geheim met zich mee. Met pillen en port probeert ze haar nacht … Recencent: Mieke Wilcke

 

“Een uiterst boeiend vrouwenportret”

Jan Schouten heeft een unieke psychologische roman geschreven: “De aanjagers”. Het leven kent daders en slachtoffers, maar je hebt ook de “aanjagers” van het kwaad, waar vaak minder aandacht voor is: het zijn niet de mensen die het kwaad uitvoeren of ondergaan, maar wel zij die verantwoordelijk zijn voor het ontstaan ervan, die het mogelijk maken en het bevorderen. Schouten maakt duidelijk dat hij ook immateriële zaken als aanjagers ziet: de ethische kaders die mensen zich opleggen (bijv. “Belofte maakt schuld”) en vooral de liefde. “Er is haast niets dat zoveel kwaad kan veroorzaken als de liefde”, schrijft hij. Die liefde is vrijwel allesbepalend in het leven van de hoofdpersonen van de roman: de psychologe en advocate Maria Smit-Garcia en haar man en minnaars. Levens die vanwege een misdrijf, gepleegd in de naoorlogse jaren, getekend worden door de repercussies ervan: de dood van een verloren gegane liefde, een verterend schuldbesef en de belemmeringen, die herinnering en persoonlijke tekortkomingen vormen voor het aangaan van een nieuwe liefde. Jan Schouten heeft zijn rijke roman geschreven om afscheid te nemen van die levens. De goed gecomponeerde en in een vindingrijke stijl geschreven vertelling schetst een uiterst boeiend vrouwenportret, maar ook een zelfportret, dat door zijn psychologische diepgang, zijn beeldende openhartigheid en zijn scherpzinnige observaties verbaal een bijna Rembrandtesk niveau bereikt. Recensent: C.Petri/A.Hellwig

 

 Fries

 

NoordHollands Dagblad: “Jan Schouten zet de lezer aan het denken over recht en onrecht”

Bij een misdrijf is er altijd, naast een dader en een slachtoffer, een aanjager, iemand die de dader ophitste of het stilzwijgend het gevoel gaf zijn daad te moeten en mogen plegen. Dat is de mening van Maria een advocate. Zij baseert zich daarbij op een ingrijpende gebeurtenis uit haar eigen leven. Iets waar zij meer dan dertig jaar over gezwegen heeft. Dan, na de dood van haar man laten wroeging en zelfhaar zich niet langer onderdrukken door drank, pillen en een boordevolle werkagenda. Heel geleidelijk geeft Schouten bloot wat er gebeurd is, hoe noodlottige daden uit 1947 tot even noodlottige daden in 1968 hebben geleid die Maria nog steeds achtervolgen. Nauwkeurig weet de schrijver de feiten te doseren en zo de lezer aan het denken te zetten over recht en onrecht. Recensent: Sonja de Jong

 

Branbants Dagblad: “Aangrijpend” 

Met 'De aanjagers' heeft Jan Schouten een aangrijpende en tegelijkertijd humoristische psychologische roman afgeleverd. Recensent: Mieske van Eck.

 

“De (schrijf)stijl van Schouten valt met geen ander te vergelijken”

Recencent: Hanneke Tinor-Centi

Eerlijk is eerlijk, je moet als lezer even wat moeite doen om in het verhaal te komen en even ‘er tussendoor’ is bij de boeken van Schouten ondoenlijk, omdat je er met je hoofd goed bij moet blijven. Maar gaandeweg valt alles op zijn plek en komen heden en verleden bijeen in een finale en plot die een ware en rijke beloning zijn voor de concentratie en volharding die de lezer zich heeft getroost. Daar komt bij dat uw recensent een schrijfstijl als die van Jan Schouten bijzonder kan waarderen. Ik zal één quote met u delen: “Deze elegant geklede dame, wier stijl schril afstak tegen de sloddervosserigheid van haar collega’s, had altijd een suave glimlach op fel gestifte lippen die geprononceerder werden naarmate haar eetpatroon de laatste restjes onderhuids vet uit haar gezicht wegtrok.” prachtig toch? Recencent: Hanneke Tinor-Centi

 

 

 

De aanjagers greift ein verdrängtes Kapitel der jüngeren niederländischen Geschichte auf.

Rheinsein.de

Die Heldin Maria hat sich in heutiger Zeit den Spätfolgen zu stellen, die ihr eine selber nicht erlebte tragische Liebesgeschichte aus den ersten Nachkriegsjahren eingebracht hat. Herbeigeführt war die von der “Operation Black Tulip”, als der niederländische Staat aus Rachegelüsten eine größtmögliche Anzahl deutscher Staatsbürger in Nijmegener und Arnhemer Transitlager zusammenzuführen und abzuschieben versuchte. Dieses Schicksal traf nicht nur Nazis und Nazi-Mitläufer, sondern auch solche, die mehr oder weniger aktiv Widerstand geleistet hatten, von ihrem Umfeld nie als Deutsche wahrgenommen, oder gar als Juden in die Niederlande geflüchtet waren – so wie in Schoutens Roman der Fall. Insgesamt wurden 3691 Deutsche abgeschoben. Die damit einhergehenden, oftmals gravierenden Ungerechtigkeiten wurden u.a. vom Erzbischof Jan de Jong (zu Kriegszeiten führende Stimme des Widerstandes) angeprangert, was mit zur allmählichen Einstellung des Programms, sowie zum späteren Totschweigen geführt hat. Die Heldin aus Schoutens Roman, die sich betont als Frau von Welt durch die Geschichte bewegt, wirkt als Sinnbild einer Gesellschaft, die sich in Äußerlichkeiten verliert ohne sich der eigenen Schuld an Ausgrenzung von Unschuldigen stellen zu wollen – was Maria letztendlich doch noch hinkriegt, als Vorbild für viele im Hier und Jetzt.


 

Lezers over ‘De aanjagers’

 

“Ben net begonnen met de aanjagers – kan niet stoppen – dat wordt een nachtje ‘doorlezen’ – mooi”

“Het is een boek dat je ‘pakt’ zoals een goede film.”

“Dit boek laat je niet zomaar los”

“Een goed gecomponeerde en in een vindingrijke stijl geschreven vertelling”

“Een prettig leesbaar én indringend boek”