Top
LIBELLES STEKEN NIET, ZEGGEN ZE. – Jan Schouten
fade
3928
post-template-default,single,single-post,postid-3928,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.9.2,vc_responsive

LIBELLES STEKEN NIET, ZEGGEN ZE.

Hessing, de hoofdverpleger, de sleutelkoning, heeft haar raam open laten staan, Franciska kan haar ogen niet geloven. Grote fout, zij kon er op wachten, hij is zichzelf niet de laatste tijd. Maar daar heeft zij geen boodschap aan. Dit is haar kans. Eindelijk.

 

Op haar open hand bekijkt zij het kleinood dat zij pas van haar vader heeft gekregen, een libelle van zilver met stukjes blauw en rood. Zie die vleugels trillen, ze wieken mij straks naar boven, precies zoals papa mij dat heeft beloofd.

 

‘Jij bent mijn lieve meid,’ heeft haar vader gezegd, ‘deze broche is speciaal voor jou- voor als je je wat minder voelt.’ ‘En,’ heeft hij haar toegefluisterd, ‘luisteren, liefje. Niet huilen.Luister naar papa! Als je je minder voelt, spreid dan je vleugels. Zweef als een libelle, Francisca. Steeds hoger en hoger: als de lichtste veer, als de witste wolk. En denk aan mij. Alles komt goed.’

 

Van zeven verdiepingen hoog is zij neergekomen- Hessing was de eerste die haar de volgende morgen vond. Haar hoofd ligt in een rare knik. Maar die glimlach om haar lippen! En wat te zeggen van dat sieraad, blinkend in de ochtendzon? Hessing moest aan zijn eigen dochter denken- het ging niet goed met haar.
Hij stak de broche in zijn zak, de patiënte had er toch niks meer aan.

 

Misschien kon die mooie libelle zijn kleine meid wat opvrolijken, nu zij wat minder is.