LIBELLES STEKEN NIET, ZEGGEN ZE.

28 January 2011, 10:45

Moet je zien: Hessing, onze hoofdverpleger, heeft mijn raam
open laten staan!
Je kon er op wachten. Hij is zichzelf niet de laatste tijd.
Maar wat een kans, nu moet het gaan gebeuren!
Zie mijn libelle, zie haar zilveren vleugels, ze trillen van
opwinding. Ze dragen mij straks naar boven, precies zoals papa mij dat had beloofd.
‘Jij bent mijn lieve meid,’ had hij gezegd, ‘hier: een broche, speciaal voor jou- voor als je je wat minder voelt.’
‘En,’  had papa in mijn oor gefluisterd,‘ luisteren, liefje, niet huilen, luister naar papa!
Als je je minder voelt, spreid dan je vleugels. Zweef als een libelle, Francisca, steeds hoger en hoger: als de lichtste veer, als de witste wolk. En denk aan mij. Alles komt goed.’

Van zeven verdiepingen hoog kwam Franziska neer. Hessing was de eerste die haar de volgende morgen vond, languit in het bloemenperk.
Haar hoofd ligt in een wat rare knik. Maar die glimlach om haar lippen! En wat te zeggen van die broche in haar hand? Van een libelle, blinkend in de ochtendzon!

Hessing moest aan zijn eigen dochter denken. Het ging niet
goed met haar, zij was wat minder de laatste tijd.
Hij stak de broche in zijn zak, de patiënte had er toch niks
meer aan. Misschien kon die mooie libelle zijn dochter wat
opvrolijken, nu zij wat minder was.

Fotografie: www.sparkleshop.nl

Reacties

Archief

• 2010
  • December
• 2011
  • December
  • January